“Demet çoğul mu topluluk mu” konusunu beğendiyseniz Griakademi sayfamızdaki diğer makalelerimize de göz atmanızı öneririz.
Sabahın Sessizliği ve Bir Soru
Benzer Bir Yazı: Defibrilatör kaç volt verir ?
Hoş geldiniz! Bu yazımızda “Demet çoğul mu topluluk mu” konusu hakkında merak edilen detaylara birlikte göz atacağız.
Sabahın erken saatleriydi. Güneş henüz Kayseri’nin dar sokaklarına hafifçe süzülüyor, kırmızı kiremitlerin arasından ışık huzmeleri sızıyordu. Kahvemi yaparken aklıma garip bir soru takıldı: “Personel kelimesi çoğul mu?” Gülümseyerek kendime sordum bunu, çünkü bazen dilin incelikleri insanı hem şaşırtıyor hem de hafifçe hüzünlendiriyor. Belki de dilin kendisi gibi karmaşık ve bazen yalnız olduğumu hissettiğim bir gündü bugün.
Dışarıya bakarken penceremin önündeki saksıdaki begonvillerin hafifçe sallandığını gördüm. Bir yandan hayat akıp gidiyor, bir yandan ben hâlâ cevapları arıyordum. “Personel mi personeller mi?” diye kendi kendime mırıldandım. Küçük şeyler bazen insanın ruhunu büyük bir boşluğa sürükleyebiliyor. O an fark ettim ki, hayatın karmaşasıyla uğraşırken, dilin inceliklerine takılıp kalmak da bazen bir kaçış yolu olabiliyor.
Ofis Gününden Küçük Bir Kesit
O gün ofise gitmek zorundaydım. İşyerinde her şey normal görünüyordu ama içimde bir tedirginlik vardı. Personel toplantısı başlamadan önce koridorda yürürken, arkadaşlarımla göz göze gelmek bile bana bir tür güven veriyordu. Herkes kendi işine dalmıştı; kimisi bilgisayar ekranına bakıyor, kimisi telefonuyla uğraşıyordu.
Toplantı odasına girerken kalbim hızlı hızlı çarpıyordu. Müdür masanın başında oturuyor, personel listesini gözden geçiriyordu. O an kendimi bir parça önemsiz hissettim. Duygularımı saklamak istemedim; içimde bir hayal kırıklığı, bir eksiklik duygusu vardı. Ama derin bir nefes aldım ve kendime “Bugün de deneyeceğim” dedim.
Bir Mesaj, Bir Umut
Öğle arasında telefonuma gelen kısa bir mesaj, günümü biraz olsun aydınlattı. “Sen her zaman doğru yoldasın, pes etme.” Bunu okurken gözlerim doldu. Hayat bazen anlamsız gibi görünse de, küçük umut ışıkları insanın içini ısıtıyor. Personel kelimesinin çoğul olup olmaması hâlâ zihnimde dönüyordu ama artık daha az önemsiyordum. Çünkü önemli olan, insanlar arasındaki bağ ve bir şekilde kendini ifade edebilmekti.
Kısa bir yürüyüşe çıktım. Kayseri’nin dar sokaklarında ilerlerken, her köşe başı bana başka bir hikaye anlatıyordu. İnsanlar işlerine, çocuklar oyunlarına devam ediyordu. Ve ben, kendi küçük dünyamda, hem hayal kırıklıklarımı hem de umutlarımı taşıyordum.
Akşamın Sessizliği ve Kendimle Baş Başa
Akşam olunca tekrar evime döndüm. Penceremin önüne oturdum, şehrin ışıkları gözlerimin önünde titriyordu. O gün yaşadığım her şeyi düşünürken, dilin incelikleri, işyerindeki gözler, mesajlar, hepsi birbirine karıştı. Hayat bazen karmaşık, bazen hüzünlü, bazen de umut dolu olabiliyor.
Kendi kendime fısıldadım: “Personel kelimesi çoğul mu olmasa da, hayatın çoğul yanları var; hislerimiz, anılarımız, umutlarımız… ve hepsi bir arada bizi biz yapan parçalar.”
O an fark ettim ki, duygularımı saklamamak ve onları olduğu gibi kabul etmek, hayata dair en büyük özgürlüklerden biri. Gözlerimi kapattım ve hafifçe gülümsedim. Bugün, hem hüzün hem umutla dolu bir gündü. Ve ben bunu kabul ediyordum.
Gece ve Yalnızlığın Tatlı Hissi
Gece ilerledi. Sessizlik odama doldu, ama bu sessizlik korkutucu değildi. Aksine, içimde bir dinginlik hissi bıraktı. Gün boyu yaşadığım küçük olaylar, kelime oyunları ve insan ilişkileri, hepsi birleşip bana bir şey anlatıyordu: Hayat, anlamını hislerimizden alıyor.
Pencereyi biraz araladım, serin gece havası içeri doldu. Ve o an, kendimle barıştım. Bir kez daha fark ettim ki, her gün küçük bir macera, küçük bir keşif ve küçük bir umutla dolu. Ve personel kelimesi hâlâ aklımda olsa da, artık önemi kalmamıştı; çünkü önemli olan, hissetmek ve yaşamaktı.
—
Yalnızlık, umut, hayal kırıklığı ve küçük mutluluklar… Hepsi bir arada, hayatın sıradan ama bir o kadar da büyüleyici ritmi. Kayseri’nin sessiz sokaklarında, kendi duygularımın içinde, ben biraz daha büyümüştüm.